در سیستم های پیچیده، رشد یا فشار درونی می توانند خود به خود رفتارهایی ناپایدار و خطرناک ایجاد و مسیر سازمان را مختل کنند.
این پدیده که در ادبیات علمی به عنوان «آشفتگی سیستمی» یا Systemic Turbulence شناخته می شود، نشان می دهد تهدید همیشه از بیرون نیست؛ گاهی خود سیستم عامل بحران است.
درست مانند کوهنوردانی که در مسیر صعود چادر می زنند و ناگهان بهمن از دل کوه هجوم می آورد، سیستم می تواند بدون هشدار قبلی طغیان کند و مسیر رشد را به هم بزند.
درک این پدیده نیازمند توجه به ویژگی های ذاتی سیستم های پیچیده است:
← تعاملات غیرخطی: روابط میان اجزا باعث می شود که اثر یک تغییر کوچک به صورت غیرمنتظره تقویت یا تضعیف شود.
← حساسیت به شرایط اولیه: حتی تفاوت های کوچک در ساختار یا تصمیمات می توانند به ناپایداری های بزرگ منجر شوند.
← رفتارهای Emergent (معادل فارسی مناسبی پیدا نکردم): رفتار کل سیستم از روی اجزای منفرد قابل پیش بینی نیست و گاهی سیستم خود به خود آشفتگی ایجاد می کند.
← بازخوردهای تقویتی و بازدارنده: حلقه های بازخورد درونی می توانند ثبات یا آشفتگی را تشدید کنند، بدون آنکه عامل بیرونی وارد شود.
بنابراین مدیریت رشد در سیستم های پیچیده تنها شامل برنامه ریزی و کنترل نیست؛
بلکه شناسایی نقاط شکنندگی، درک و نظارت بر داینامیک داخلی سیستم، و آمادگی برای آشفتگی های خودتولید شده بخش جدایی ناپذیر از مدیریت موفق است.
𝄃𝄃𝄂𝄂𝄀𝄁𝄃𝄂𝄂𝄃
✍🏻 امیر نیکخواه
💼 مشاور مدیریت و کسبوکار
🤝 هماهنگی مشاوره و آموزش:
📱 واتساپ: 09362638687
📧 ایمیل: me@amirnikkhah.com