هر سازمانی نیازمند برنامه ریزی استراتژیک است. بنگاه های اقتصادی برای تحقق اهداف بلند مدتشان باید تمامی استراتژی ها و اقدامات موردنیاز را طرح ریزی نمایند. اما در سال های اخیر، چنین رویکردی در شرکت های ایرانی بسیار دشوار شده است. علت اصلی آن نوسانات اقتصادی است که یکی از دلایل این اتفاق هم موضوعات سیاسی کشور است. در نتیجه مدیران شرکت های ایرانی دچار انتظارات توقف زا شده اند. بیایید نگاهی به یک دهه اخیر بیندازیم.
قبل از برجام، بسیاری از مدیران سعی کردند برنامه ریزی و تصمیم خاصی اتخاذ نکنند و منتظر نتیجه برجام ماندند. بعد از برجام باز هم تصمیم به انتظار برای شرایط پسابرجامی گرفتند. انتظارات مشابه ای هم روی داد؛ قبل از به روی کار آمدن ترامپ و انتظار برای نتایج ریاست جمهوری امریکا؛ بعد از پیروزی ترامپ و انتظار برای تصمیمات ترامپ؛ قبل و بعد از تصمیم ترامپ برای خروج از برجام؛ قبل و بعد از انتخابات اخیر امریکا؛ و حالا انتظار توقف زا برای نتایج دور جدید گفتگوهای دولت آقای روحانی و غرب و همینطور انتخابات ریاست جمهوری ایران. جالب تر اینکه همه این توقفات حدودا در 6 سال اخیر روی داده است!
این انتظارات توقف زا، باعث شده اند که بنگاه های اقتصادی نتوانند رویکردهای استراتژیک و بلندمدتی را برای کسب و کار خود اتخاذ کنند و همین امر لطمه های بیشماری به بهره وری صنایع کشور زده است. با نگاه به چنین شرایط و نتایجی، لزوم وجود ثبات سیاسی در کشور برای ایجاد ثبات اقتصادی و ثبات جریان تولیدی به شدت احساس می شود و تنها می توان امیدوار بود که بدنه حاکمیت و دولتمردان به چنین بینشی از وابستگی سیاست و اقتصاد برسند.