در ادبیات مدیریت استراتژیک، همواره بر نقش “راهبری” بهعنوان عاملی فراتر از صرفا تصمیم گیری تاکید شده است.
🗼 راهبر استراتژی باید همانند یک فانوس دریایی عمل کند و جهت درست را تحت هر شرایطی به سازمان نشان دهد.
اما کارکرد یک فانوس دریایی تنها زمانی قابل اعتماد است که استوار و پایدار باقی بماند. اگر فانوس دریایی خود با تلاطم ها جابجا شود، نه تنها هدایتگر نخواهد بود، بلکه به عاملی برای گمراهی کشتی ها بدل می شود.
🌊 در مدیریت نیز همین قاعده برقرار است؛ یعنی راهبر استراتژی هم نباید تحت تاثیر عوامل محیطی دچار تزلزل شود و مسیر سازمان را به بیراهه و غرق شدن در امواج پیش بینی نشده منحرف کند.
از منظر علمی، این مفهوم را می توان در چارچوب نظریههای Sensemaking (وِیچ، 1995) و Strategic Resilience (هامل و والیکانگاس، 2003) توضیح داد. راهبر استراتژی باید توانایی واکنش به تغییرات محیطی را داشته باشد، اما در عین انعطاف پذیری، ثبات عمل خود را در شرایط غیرمنتظره حفظ کند.
💡 در واقع، قدرت راهبری استراتژیک نه صرفا در پیش بینی همه طوفان ها، بلکه در توانایی هدایتگری در دل آنهاست.
𝄃𝄃𝄂𝄂𝄀𝄁𝄃𝄂𝄂𝄃
✍🏻 امیر نیکخواه
💼 مشاور مدیریت و کسبوکار
📱 واتساپ: 09362638687
📧 ایمیل: me@amirnikkhah.com