در مذاکره، درک و مدیریت زمان عاملی بنیادین در شکلدهی به رفتارها، فرآیندها و نتایج است. زمان نهتنها یک عنصر فنی در برنامهریزی و اجرای مذاکرات محسوب میشود، بلکه بهعنوان یک منبع قدرت یا ضعف عمل میکند.
میزان حساسیت به زمان از جمله عواملی است که بر تصمیمگیری، استدلال، و رفتارهای رفتوبرگشتی طرفین مذاکره تاثیر مستقیم دارد. این حساسیت میتواند فرصت خلق کند یا فشار روانی، خطاهای تحلیلی و تصمیمگیریهای عجولانه به همراه داشته باشد.
تفاوتهای فرهنگی در ادراک زمان، الگوهای رفتاری متفاوتی در مذاکره ایجاد میکند. فرهنگهای “مونکرونیک” مانند آلمان و آمریکا، به زمان بهعنوان منبعی محدود و قابل مدیریت نگاه میکنند، به تعهدات زمانی وفادارند و مذاکره را فرآیندی سریع و نتیجهمحور میبینند.
در مقابل، فرهنگهای “پولیکرونیک” مانند چین، هند و کشورهای عربی، نگاه انعطافپذیرتری دارند و اولویت را به روابط، مشورت و تصمیمگیریهای بلندمدت میدهند. در این فرهنگها، تاخیر و طولانی بودن مذاکره نهتنها امری منفی نیست بلکه بخشی از استراتژی محسوب میشود.
شناخت “ساعت ذهنی” طرف مقابل میتواند به افزایش قدرت مذاکرهکننده کمک کند.
𝄃𝄃𝄂𝄂𝄀𝄁𝄃𝄂𝄂𝄃
📞 جهت هماهنگی مشاوره و آموزش مذاکرات بینالمللی
واتساپ: 09362638687
ایمیل: me@amirnikkhah.com