در بسیاری از سازمان ها با افرادی مواجه هستیم که به شدت به دنبال ایجاد و یا گسترش هرج و مرج و نابسامانی در سازمان هستند. این افراد حتی توانایی این را دارند که کوچکترین مسائل سازمان را تبدیل به معضلی بزرگ کنند. وقتی در سازمان همه چیز بر روال درستی قرار داشته باشد، آنها دچار استرس و آشفتگی می شوند. گاها این افراد تا حدی هرج و مرج طلب هستند که فضای آرام سازمان را در اذهان کارکنان، آشفته و نامناسب جلوه می دهند و کم کم نگرانی و عدم اطمینان را در سطح سازمان ایجاد می کنند.
علت این اتفاق و این رویکرد تا حد زیادی به مباحث روانشناسی و روانشناختی مرتبط است اما چند دلیل عمده در بروز چنین رفتارهایی وجود دارند:
– ترس از به خطر افتادن منافع شخصی در محیط آرام و سیستماتیک سازمان
– وخیم نشان دادن اوضاع پیش روی، توسط مسئول قبلی و یا افراد قدیمی هنگام جایگزین شدن مسئول جدید
– تمایل به حفظ قدرت با تیم سازی های منفی (کلیدواژه های این دسته از افراد، “آدم های من” و “آدم های دیگران” هستند)
– ویروس پراکنی فرد در سازمان هنگام رد شدن درخواست هایش توسط مدیرانش
قطعا اصلی ترین راه جلوگیری از بروز چنین پدیده های منفی در سازمان، برگزاری مصاحبه های رفتاری هنگام جذب نفرات در سازمان است تا اینکه حتی الامکان از ورود چنین افرادی به سازمان جلوگیری شود. اما از آنجاییکه بررسی تمام جوانب رفتاری و شخصیتی افراد در مدت زمان محدود مصاحبه کاری بسیار سخت و تقریبا غیرممکن است، نمی توان به طور قطعی از ورود چنین افرادی جلوگیری کرد. بنابراین باید فرهنگ سازمانی به حدی ارتقا یابد که روحیه جمع گرایی در افراد نسبت به فردگرایی بیشتر تقویت شد. با تمام این تفاصیل اما بهترین راهکار برای مواجهه با افرادی که به شدت به دنبال هرج و مرج گرایی هستند و قابلیت تغییر رفتاری ندارند، هدایت آنها به درهای خروجی سازمان است.