چارچوب کانوین

چارچوب کانِوین، که به وسیله داگلاس اسنودن و مایکل بوان معرفی شده است، یک مدل تصمیم‌گیری استراتژیک است که به رهبران کمک می‌کند تا پیچیدگی موقعیت‌ها را شناسایی و دسته‌بندی کنند.

این چارچوب مسائل را به پنج زمینه تقسیم می‌کند: واضح، پیچیده، پیچیده واقعی، آشفته و بی‌نظم.

هر کدام از این حوزه‌ها نیازمند رویکردهای مدیریتی متفاوتی هستند؛

به عنوان مثال، در محیط‌های «واضح» راه‌حل‌های استاندارد و شناخته‌شده قابل اجرا هستند، در حالی که در محیط‌های «پیچیده واقعی» پاسخ‌ها به صورت ظهورپذیر و مبتنی بر آزمایش و خطا شکل می‌گیرند.

در حوزه‌های «پیچیده» و «پیچیده واقعی»، تحلیل دقیق توسط کارشناسان و استفاده از الگوهای تجربی برای استخراج الگوهای رفتاری ضروری است؛ این در حالی است که در زمینه‌های «آشفته»، نیاز به اقدام فوری و واکنش‌های سریع برای ایجاد نظم و کنترل وضعیت وجود دارد.

همچنین، در حوزه «بی‌نظم» مشخص نیست که مساله دقیقا در کدام دسته قرار می‌گیرد، بنابراین نخست باید تلاش کرد تا با تجزیه و تحلیل دقیق، زمینه صحیح مشخص شود تا سپس استراتژی مناسب اجرا گردد.

این تقسیم‌بندی به رهبران امکان می‌دهد تا با شناخت بهتر از سطح پیچیدگی مساله، تصمیمات آگاهانه‌تر و متناسب با شرایط اتخاذ کنند.

چارچوب کانوین ابزاری ارزشمند برای مدیران و رهبران در محیط‌های پیچیده و نامشخص به حساب می‌آید. با استفاده از این چارچوب، تصمیم‌گیرندگان می‌توانند در مواجهه با چالش‌های متعدد و متنوع، وضعیت را به درستی شناسایی کرده و از رویکردهای مدیریتی مناسب بهره‌مند شوند. این مدل به انتقال محیط‌های آشفته به مراحل قابل مدیریت کمک می‌کند و زمینه را برای بهبود کارایی سازمان‌ها و ارتقای عملکرد آن‌ها فراهم می‌آورد.