کوچینگ فرآیندی تعاملی و رشدمحور است که هدف نهایی آن توانمندسازی مراجع برای استقلال در تفکر، تصمیم گیری و اقدام است.
در این فرایند، کوچ نه به عنوان صرفا راهنما یا مشاور، بلکه به عنوان تسهیلگر رشد و مسئولیت پذیری فرد عمل می کند.
یکی از اصول بنیادی کوچینگ، پرهیز از ایجاد وابستگی است.
کوچ باید فضایی تعاملی، بدون تحکم نظر و در عین حال چالش برانگیز فراهم کند تا مراجع بتواند توانمندی های درونی خود را کشف و فعال کند.
این به آن معناست که کوچ به جای ارائه یکجانبه راه حل یا پاسخ آماده، با طرح پرسش های عمیق و هدفمند، مسیر تفکر را باز می کند تا فرد خود به بینش برسد و به تدریج به توانایی فردی دست یابد.
وابستگی زمانی شکل می گیرد که کوچ به جای تسهیل رشد، به منبع تصمیم یا تایید تبدیل شود.
چنین رویکردی نه تنها مغایر با ماهیت کوچینگ است، بلکه فرآیند رشد پایدار را مختل می کند.
کوچ موثر با آگاهی از این خطر، همواره مرز میان حمایت و وابسته سازی را حفظ می کند و با طراحی گفت و گوهای مبتنی بر مسئولیت شخصی، فرد را در مسیر خودرهبری (self-leadership) قرار می دهد.
در واقع، کوچ حرفه ای کسی است که مراجع را چنان توانمند می سازد که حتی پس از پایان جلسات، بتواند بدون حضور کوچ نیز مسیر رشد خود را ادامه دهد.
هدف کوچینگ، ایجاد «خودآگاهی ماندگار در مسیر رشد فردی مراجع» است، نه وابستگی او به کوچ.
𝄃𝄃𝄂𝄂𝄀𝄁𝄃𝄂𝄂𝄃
✍🏻 امیر نیکخواه
💼 مشاور مدیریت و کسبوکار
🤝 هماهنگی مشاوره، منتورینگ و کوچینگ:
📱 واتساپ: 09362638687
📧 ایمیل: me@amirnikkhah.com