نویسندگان “Top Dod” به تحقیقی می پردازند که می گوید: 25 درصد افراد زمانی که در شرایط رقابتی قرار می گیرند، آن را رها می کنند، 25 درصد از مردم به طور کامل تحت تاثیر قرار نمی گیرند و 50 درصد از مردم از شرایط بهره برداری می کنند.
برخی به شدت معتقدند که رقابت چیزی است که افراد را به سمت پیشرفت در آنچه که انجام می دهند، هل می دهد و پربارتر و کارآمدتر می شوند. با این حال، برخی ممکن است استدلال کنند که احساس به چالش کشیدن قطعا افراد را بهتر می کند، احساس خطر در رقابت ممکن است اثر متفاوتی داشته باشد.
برخی صنایع ازبیشتر از سایرین رقابت را در محیط کار ایجاد می کنند و رقابت بی پایان را بین کارکنان خود ترویج می دهند. به عنوان مثال، در فروش، فرد تشویق می شود که در هیات رهبری قرار گیرد و یک انگیزه قوی برای سخت کار کردن برای حفظ موقعیت خاص خود داشته باشد.
از دیدگاه یک شرکت، افزایش بهره وری در نهایت باعث افزایش تولید خواهد شد و به نوبه خود در هر دو سطح فردی و سراسر محل کار موجب افزایش درآمد خواهد شد. با انگیزه دادن عملکرد در میان کارکنان، فرصت برای انجام معاملات بیشتر می شود، قراردادهای بیشتری بسته می شوند، تولید افزایش می یابد و ارسال کالاها بیشتر می شوند و مشتریان بیشتری وارد خواهند شد.
با این حال، برخی از محیط های بسیار رقابتی می توانند ترس، اضطراب و استرس را ایجاد کنند، به ویژه هنگامی که کارکنان در معرض تهدید و از دست دادن درآمد و یا در مقابل دیگران خجالت زده شوند. همچنین اگر عملکرد در رابطه با دیگر کارکنان مورد قضاوت قرار گیرد، ممکن است که این موجب شود تا با دیگر همکاران به خوبی همکاری نکند که این می تواند فرهنگی را ایجاد کند که در آن به جای همکاری با سایر همکاران، و به جای یافتن منافعی برای شرکت و تجربه مشتری، بر روی خود تمرکز کنند.
در حالیکه مشوق ها همیشه یک مزیت برای شروع رقابت هستند، افرادی که تصویر بزرگتری می بینند ممکن است از رقابت در محیط کار خود به عنوان فرصتی برای بهبود عملکرد خودشان استفاده کنند. خود بهبودی می تواند شامل اقدامات شخصی مانند تنظیم هدف، انجام کار با کیفیت بالاتر و سازماندهی بیشتر باشد.
امیر نیک خواه
مدیرعامل گروه توسعه صادرات ایران مدیوم