خیلی ها همیشه میخوان بهترین باشن.
وقتی کسی تصمیم میگیره همیشه بهترین باشه، ناخودآگاه همه کارها رو قبول میکنه و هیچ چیزی رو رد نمیکنه.
اولش خوبه، حس میکنه داره پیشرفت میکنه و همه گره ها هم به دست اون باز میشه.
👈🏼 اما کم کم فشارها زیاد میشه.
👈🏼 کارها، پروژه ها، انتظارات همه جمع میشه روی دوشش.
👈🏼 خستگی دائم میشه همدمش و دیگه وقتی برای لذت بردن از زندگی واقعی نداره.
👈🏼 حتی وقتی موفق میشه، اون حس رضایت واقعی رو نمیگیره، چون همش فکر میکنه کار بعدی چیه و باید چی کار کنه.
این مسیر فقط به خودش ضربه نمیزنه، سازمان هم ضرر میکنه.
نیرویی که میتونست الهام بخش باشه، کم کم انرژی و انگیزه اش رو از دست میده و کیفیت کارش هم پایین میاد.
بهترین بودن نباید به قیمت از دست رفتن تعادل و قربانی شدن باشه.
پس:
❎ اگر میخواید کارمند نمونه باشید، حواستون به این باشه که از تعادل زندگیتون خارج نشید.
و
❎ اگر میخواید کارمندهای نمونه دچار فرسایش نشن، سیستم های انگیزشی ایجاد کنید که سازمان شما تبدیل به اردوگاه آشویتس نشه.
𝄃𝄃𝄂𝄂𝄀𝄁𝄃𝄂𝄂𝄃
✍🏻 امیر نیکخواه
💼 مشاور مدیریت و کسبوکار
